Wojciech Stypu艂a – 偶o艂nierz鈥損oeta nie ca艂kiem gin膮艂!

wojciech stypu艂a

Wojciech Stypu艂a urodzi艂 si臋 28 listopada 1904 roku, w Tarnawie Dolnej, pow. Wadowice. Ojciec J贸zef by艂 nauczycielem wiejskim. Matka Julia ze 艢wierczewskich, pochodzi艂a z Warszawy. Ojciec jej by艂 uczestnikiem Powstania Styczniowego, emigrantem w Pary偶u i dopiero po zmianie nazwiska wr贸ci艂 do Warszawy.

Piosenka

M贸j przyjaciel Wojtek Bana艣, z kt贸rym si臋 znamy od wczesnego dzieci艅stwa z Wadowic, uwa偶nie ws艂uchiwa艂 si臋 w tekst 艣piewanych przez zesp贸艂 DePRESS pie艣ni z albumu wydanego przez Agencj臋 Artystyczn膮 MTJ 8 pa藕dziernika 2009 r.

wojciech stypu艂aP艂yta zawiera艂a piosenki niepodleg艂o艣ciowego podziemia z lat 1944 – 1953 w nowej aran偶acji, z rockow膮 muzyk膮 autorstwa zespo艂u. Szczeg贸lnie, obok pie艣ni w kt贸rych wykorzystano wiersze „Czerwona zaraza” J贸zefa Szczepa艅skiego i „Wilki” Zbigniewa Herberta – zainteresowa艂a go – pie艣艅 partyzancka” My艣my rebelianci” nieznanego kompozytora melodii i autora tekstu. Wiadomo tylko dot膮d by艂o, 偶e ta pie艣艅 powsta艂a w oddziale antykomunistycznej partyzantki AK, znad Niemna, kt贸rym dowodzi艂 podporucznik Czes艂aw Zaj膮czkowski o pseudonimie „Ragner”, kt贸ry by艂 jednym z najbardziej znienawidzonych przez sowiet贸w dow贸dc贸w nowogr贸dzkiej Armii Krajowej.

wojciech stypu艂a wojciech stypu艂aJego dzia艂ania przeciwko sowieckiej partyzantce permanentnie zwalczaj膮cej 鈥瀊ia艂opolak贸w鈥, prowadzone na prze艂omie 1943/44 r. na Nowogr贸dczy藕nie, a tak偶e p贸藕niejsza niez艂omna walka przeciw bandyckim dzia艂aniom, godz膮cym w ludno艣膰 polsk膮 i podj臋te w zwi膮zku z tym powa偶ne uderzenia odwetowe w sowieck膮 administracj臋 i si艂y bezpiecze艅stwa, doprowadzi艂y do tego, 偶e nowi okupanci zacz臋li ba膰 si臋 go jak ognia, nadaj膮c mu nawet wiele m贸wi膮cy przydomek – „CZIORT W OCZKACH”.

wojciech stypu艂aPpor. 鈥濺agner鈥 utrzyma艂 si臋 w terenie do pocz膮tk贸w grudnia 1944 r. Ze wzgl臋du na popularno艣膰 w艣r贸d ludno艣ci, po艂膮czon膮 z niebywa艂膮 skuteczno艣ci膮 dzia艂ania 鈥 sta艂 si臋 jednym z najzacieklej tropionych dow贸dc贸w polskiej partyzantki. Swoj膮 ostatni膮 walk臋 鈥濺agner鈥 i jego 30-osobowy oddzia艂 stoczy艂 przeciwko olbrzymiej ob艂awie Wojsk Wewn臋trznych NKWD, licz膮cej ponad 1400 偶o艂nierzy. Podczas s艂u偶by w partyzantce 鈥濺agner鈥 by艂 dwukrotnie awansowany 鈥 do stopnia sier偶anta podchor膮偶ego rezerwy (sierpie艅 1943 r.) i podporucznika rezerwy 艂膮czno艣ci (11.11.1943 r.). W 1944 r. zosta艂 odznaczony Krzy偶em Virtuti Militari.

Tytu艂owej piosenki tego albumu s艂ucha艂 przyjaciel wielokrotnie i za ka偶dym razem ros艂o w nim przekonanie, 偶e autorem tekstu musi by膰 brat jego mamy Wojciech Stypu艂a – porucznik 鈥濨artek”, oficer do specjalnych porucze艅 owego komendanta 鈥濺agnera鈥.

Album DePress:

wojciech stypu艂aMy艣my Rebelianci鈥
Rzucili艣my swe w艂asne domy,
rzucili艣my najbli偶szych nam,
nie po to, by pisano tomy,
lub aby zdobywa膰 serca dam.
Poszli艣my w las, bo nadszed艂 czas,
bo nadszed艂 czas.
Nie chcemy sierp贸w ani m艂ot贸w
i obrzyd艂 nam germa艅ski wr贸g,
na pomst臋 mamy dzi艣 ochot臋,
za Polsk臋 sp艂aci膰 krwawy d艂ug.
My艣my rebelianci鈥.
Idziemy dzi艣 na polskie szosy,
idziemy na zasadzek moc,
bo chcemy zmieni膰 wojny losy,
wi臋c idziemy w dzie艅 i idziemy w noc.
My艣my rebelianci..

Od tego momentu, nie m贸g艂 zazna膰 spokoju, los bowiem zabitego przez sowiet贸w wuja sta艂 si臋 jego p贸藕n膮, 偶yciow膮 pasj膮.聽Zacz膮艂 poszukiwa膰 wszystko to, co napisano w Internecie o 呕o艂nierzach Wykl臋tych na Nowogr贸dczy藕nie.聽Przekopywa艂 dost臋pne w Warszawie gdzie mieszka archiwa, kontaktowa艂 si臋 z muzeami i historykami IPN badaj膮cymi ich losy.
Nawet byli艣my, w tajemnicy przed 偶onami 鈥 um贸wieni na wypraw臋 eksploracyjn膮 w na Bia艂oru艣. Mieli艣my w zamierzeniu tam, na miejscu, chodz膮c 艣ladami bohater贸w, oddychaj膮c tamtym powietrzem, ch艂on膮膰 ca艂ym swoim cia艂em, i umys艂em legend臋, kt贸ra przecie偶 by艂a historyczn膮 prawd膮, dotyczy艂a przy tym bardzo bliskiej Wojciechowi osoby, jednocze艣nie utalentowanego poety, kt贸rego obecnie, trudno znale藕膰 w biografiach odnosz膮cych si臋 do s艂ynnych literat贸w.

Nie uczono o nim w szko艂ach, a przecie偶 ca艂e, minione trzy, albo nawet cztery pokolenia Polak贸w zna艂y i 艣piewa艂y jego wiersze 鈥濵ia艂a baba koguta鈥, czy 鈥濿 poniedzia艂ek rano kosi艂 ojciec siano鈥 i inne.聽Ostatnim jego wierszem zachowanym w rodzinnej pami臋ci by艂 na pisany w 1943 r. tekst przejmuj膮cej modlitwy:

Ojcze nasz, Kt贸ry jeste艣 w niebie,
gdzie dymy nie dotar艂y palonych polskich wsi i miast.
Tam niech si臋 wola Twoja 艣wi臋ci za 艣wi臋tymi,
w艣r贸d daleko 艣wiec膮cych, nieskalanych gwiazd.
I c贸偶 z tego, 偶e w odwiecznej pokorze oczekujemy
偶e nam chleb powszedni dasz.
Sp贸jrz na 艣wiat, a sam zw膮tpisz w swe istnienie,
Bo偶e gdzie艣 kolwiek jest i jak膮 masz od wiek贸w twarz.
O odpuszczenie grzech贸w ju偶 ci臋 nie prosimy.
Nie chcemy w zamian, gdy nasz przyjdzie dzie艅,
by艣my naszym wrogom odpuszczali winy,
wyzuli si臋 jedynych krwawej zemsty 艣nie艅.
Jedno, o co do Ciebie, Bo偶e mod艂y swoje 艣l膮 rzesze
Twych pokornych s艂ug:
daj nam, Bo偶e takie spami臋tanie,
偶eby ka偶dy swe krzywdy zrachowa膰 m贸g艂.
呕eby ka偶demu, czy go obudz膮 w艣r贸d nocy,
i o ka偶dej godzinie dnia Mauthausen i O艣wi臋cim krwi膮 艣wieci艂y w oczy,
a o reszt臋 ju偶 trosk臋 zostaw raczej nam.
Bo d艂ugo nas w Swej d艂oni gi膮艂e艣 i 艂ama艂e艣,
a偶 napi膮艂e艣 nas jak 艂uk 鈥 czy czujesz jak drga?
Nie utrzymasz ci臋ciwy,
wyrwiemy Ci strza艂臋 i przygwo藕dzimy hydr臋 odwiecznego z艂a.
O odpuszczenie grzech贸w ju偶 ci臋 nie prosimy.
Nie chcemy w zamian, gdy nasz przyjdzie dzie艅,
by艣my naszym wrogom odpuszczali winy,
wyzuli si臋 jedynych krwawej zemsty 艣nie艅.

wojciech stypu艂aDo zespo艂u DePRESS przyjaciel napisa艂:

„Niezwyk艂a p艂yta, kt贸ra i w moim przypadku 艂膮czy pokolenia. Rewelacja. 艁atwiej mi b臋dzie opowiada膰 o rodzinnej historii, a szczeg贸lnie o losach mojego wuja Wojciecha Stypu艂y 鈥濨artka鈥, porucznika, 偶o艂nierza 鈥濴echa鈥, 鈥濺agnera鈥, 鈥濳otwicza”, ktory na Nowogr贸dczyzn臋 z Warszawy przyjecha艂 w lipcu 43 roku razem z 鈥濴echem鈥 艢wid膮. W Zgrupowaniu Nadnieme艅skim by艂 oficerem do zada艅 specjalnych. Zgin膮艂 w 22 lipca 44 roku, zastrzelony przez sowiet贸w w Puszczy Rudnickiej. A teraz pytanie. Sk膮d mieli艣cie Pa艅stwo tekst/piosenk臋/ 鈥濵y艣my rebelianci鈥? Kto przekaza艂? Podejrzewam bowiem, 偶e autorem tego wiersza by艂 Wojciech Stypu艂a.
Dlaczego? 1. Wojciech Stypu艂a przed wojn膮 by艂 autorem wielu wierszy i tekst贸w przede wszystkim dla dzieci, drukowanych w 鈥濸艂omyczku鈥, 鈥濸艂omyku鈥, w wydawnictwie Arcta. 2. W li艣cie napisanym w latach dziewi臋膰dziesi膮tych 鈥濴ech鈥 napisa艂, 偶e bardzo mu brakuje pi臋knych wierszy, kt贸re 鈥濨artek鈥 recytowa艂 na kwaterze. Je艣li macie Pa艅stwo jak膮艣 wiedz臋 o tym tek艣cie prosz臋 o informacje. R贸wnocze艣nie o艣wiadczam, 偶e moje poszukiwania nie maj膮 na celu ustalenia autorstwa w rozumieniu prawa autorskiego i uwa偶am, 偶e tak czy inaczej jest to tekst 呕o艂nierzy Wykl臋tych.”

Otrzyma艂 odpowied藕:

„Szanowny Panie,
Dzi臋kuj臋 bardzo za dobre s艂owo na temat p艂yty.鈥 Tekst piosenki pochodzi ze zbior贸w Pana Kazimierza Krajewskiego, znawcy dziej贸w podziemia na Nowogr贸dczy藕nie, autora pracy monograficznej na temat partyzantki z tamtego terenu. Od kogo otrzyma艂 on ten tekst, tego nie wiem, ale oczywi艣cie zapytam. Poza Kazimierzem Krajewskim tak偶e kilku innych moich znajomych posiada znaczn膮 wiedz臋 na temat 鈥濺agnerowc贸w鈥. Niestety, 偶aden z nich nie by艂 w stanie poda膰 autora tekstu Hymnu Ragnerowc贸w. Tak偶e w albumie 鈥濺agnerowcy鈥, wydanym staraniem 艣rodowiska by艂ych 偶o艂nierzy 鈥濺agnera鈥, przy tek艣cie piosenki znajduje si臋 adnotacja: autor nieznany.
Z powa偶aniem,
Grzegorz W膮sowski”

Potem dotar艂 do Kaziemierz Krajewskiego historyka, kt贸ry mu odpisa艂:

wojciech stypu艂a„鈥zo艂em, Widz臋 偶e mimo wszystko sporo Pan wie o wuju. Jest ju偶 niestety za p贸藕no, by porozmawia膰 z Ragnerowcami o Bartku, bo w艂a艣ciwie poza kilkoma osobami (raczej niskich szar偶y ) wi臋kszo艣膰 nie 偶yje . Marianna to by艂 dobry adres. Mam jej nie wydane wspomnienia 鈥 mog臋 zrobi膰 kopie dla Pana 鈥 ale zapewne Pan czyta艂. Bartek by艂 oficerem do specjalnych porucze艅 i to on wzi膮艂 na siebie trudn膮 rol臋 rozm贸w z Niemcami w Lidzie i doprowadzi艂 do zawarcia porozumienia polegaj膮cego z grubsza na tym, 偶e dosz艂o do taktycznego zawieszenia broni (nawiasem m贸wi膮c nigdy nie przestrzeganego do ko艅ca z naszej strony); to tak krytykowane zawieszenie broni w efekcie da艂o oddech zgrupowaniu nadnieme艅skiemu i uratowa艂o ludno艣膰 gmin nadnieme艅skich przed partyzantk膮 sowieck膮, a oddzia艂y ak przed zag艂ad膮. Podczas rozm贸w z Niemcami Bartek wyst臋powa艂 pod konspiracyjnym nazwiskiem Teofil Lepeszinowicz/vel Lepszynowicz. Z rozm贸w tych pozosta艂a gar艣膰 dokumentacji wytworzonej przez Niemc贸w. Okoliczno艣ci 艣mierci Bartka podane przez Mariann臋 potwierdzi艂y jeszcze dwie osoby Czes艂aw Olechnowicz 鈥濩zesiek鈥 i Jerzy Andruszkiewicz 鈥濺y艣鈥. Zastanawiam si臋 kto z 偶yj膮cych mo偶e co艣 Panu opowiedzie膰 o Bartku i jestem w 鈥瀔ropce鈥 鈥 Ci ludzie odeszli. Poszukam dla Pana adresu 鈥欿uby鈥 Orwida. Je艣li 偶yje to mo偶e z Panem porozmawia. By艂 dow贸dc膮 plutonu u Ragnera i do艣膰 d艂ugo w oddziale. Wracaj膮c do relacji 艢widy (kt贸r膮 swoj膮 drog膮 ch臋tnie bym przeczyta艂) to 艢wida jednak zatai艂 rzecz najwa偶niejsz膮, to jest fakt, 偶e Bartek wykonywa艂 dla Lecha i na jego wyra藕ne polecenie najtrudniejsze i niewdzi臋czne zadanie tj. podj膮艂 si臋 rozm贸w z Niemcami.”

Wojciech Stypu艂a 鈥濨artek鈥 zosta艂 zastrzelony przez sowiet贸w na terenach obecnej Litwy. Dok艂adniej w Puszczy Rudnickiej i z tych ostatnich dni pozosta艂a relacja Izabelli Jankowskiej 鈥 Stankiewicz 鈥濵arianny鈥:

鈥︹漅agner鈥 otrzyma艂 rozkaz od mjr. Kotwicza i ruszy艂 z wojskiem pod Wilno. Dow贸dztwo jakiej艣 jednostki radzieckiej za偶膮da艂o kontaktu z naszym dow贸dztwem. Ragner skierowa艂 do rozm贸w por.鈥滲artka鈥 z os艂on膮 kilku kawalerzyst贸w. 鈥濨artek鈥 nie wraca艂鈥 Ragner znaj膮c naszych 鈥瀙rzyjaci贸艂鈥 wyci膮gn膮艂 z tego wniosek jednoznaczny, 偶e jeste艣my otoczeni i b臋dziemy si艂膮 rozbrajani鈥
wojciech stypu艂aW mi臋dzyczasie wr贸ci艂a grupa kawalerzyst贸w z 鈥濨artkiem鈥, kt贸rym uda艂o si臋 zbiec od Bolszewik贸w.

wojciech stypu艂aBy艂 to dzie艅, w kt贸rym jeszcze nie dotar艂a do nas wiadomo艣膰, 偶e bolszewicy aresztowali 鈥瀏en.Wilka鈥 w Wilnie i oficer贸w AK w Boguszach. Kotwicz chc膮c utrzyma膰 kontakty z sowietami pos艂a艂 powt贸rnie 鈥濨artka鈥 do nich, celem dogadania si臋 w sprawie uzupe艂nienia naszej amunicji i broni鈥 Bartek wys艂any do sowiet贸w nie wraca艂. By艂 to patrol od Kotwicza z informacj膮 o aresztowaniach i rozbrajaniu 偶o艂nierzy AK, oraz z wiadomo艣ci膮 o rozkazie majora o wycofaniu si臋 polskich oddzia艂贸w do Puszczy Rudnickiej. W obozie spotka艂am 鈥濨artka鈥, od kt贸rego dowiedzia艂am si臋, 偶e wszyscy 鈥濿arszawiacy鈥 odeszli na zach贸d. 鈥滲artek鈥, chocia偶 te偶 nale偶a艂 do grupy warszawskiej, pozosta艂 zdaj膮c sobie spraw臋 z mojej trudnej sytuacji i maj膮c nadziej臋, 偶e mnie w tej zawierusze odnajdzie. Po przespanej nocy maszerujemy razem. Znowu trafiamy na b艂ota. Niedaleko od nas s艂ycha膰 strza艂y, a wi臋c sowieci id膮 naszym tropem. Zsiad艂am z konia i pr贸buj臋 i艣膰 pieszo. Widzi to major i daje rozkaz 鈥濨artkowi鈥, aby odskoczy艂 ze mn膮 w bok i zaszy艂 si臋 przed pogoni膮. O zmierzchu znale藕li艣my du偶y wykrot, pod kt贸rym przedrzemali艣my noc. Rozpocz臋li艣my dalsz膮 w臋dr贸wk臋 maj膮c nadziej臋 dotarcia do oddzia艂u 鈥濳otwicza鈥. Po jakim艣 czasie weszli艣my na du偶膮 polan臋, a raczej 艂膮k臋. Podobno nazywano j膮 D艂ug膮 Wysp膮. Sta艂 tam niezamieszka艂y dom鈥 鈥 Zostawiaj膮c w nim sw贸j plecak i baga偶 z instrumentami posz艂am do pobliskiego strumyka鈥 鈥o jakim艣 czasie przyszed艂 鈥濨artek鈥 i powiedzia艂, 偶e do domu przyszed艂 kilkuosobowy oddzia艂 sowiecki. Rozmawia艂 z nimi spokojnie, nie okazywali wrogo艣ci. Rozmawia艂am z 鈥濨artkiem鈥 jeszcze kilka minut. Us艂yszeli艣my z domu nawo艂ywanie. 鈥濨artek鈥 powiedzia艂. 鈥 Wo艂aj膮 mnie. I nie zd膮偶y艂 nawet zrobi膰 kroku, gdy pad艂 strza艂. Usun膮艂 si臋 na moje r臋ce, u艂o偶y艂am go na trawie. Dosta艂 w samo serce. By艂am zdruzgotana. Sekund臋 temu 偶y艂. Po艂o偶y艂am si臋 na trawie ca艂kowicie ot臋pia艂a. Le偶a艂am jaki艣 czas, ale gdy us艂ysza艂am trzaski podnios艂am g艂ow臋 i zobaczy艂am pal膮c膮 si臋 s艂om臋 pal膮cego si臋 dachu. Odchodz膮cy sowieci po zamordowaniu bezbronnego cz艂owieka podpalili dom.. 鈥yli tam dwaj ch艂opcy ze wsi鈥 ..prosi艂am o pomoc. Przynie艣li koc, u艂o偶yli na nim cia艂o i pomogli pogrzeba膰 鈥濨artka鈥. Gr贸b by艂 wykopany obok metalowego ogrodzenia cmentarzyska partyzant贸w sowieckich. Przykry艂am mu oczy szerok膮 opask膮 u偶ywan膮 do ucisku przy zastrzykach do偶ylnych. Zbli偶a艂 si臋 wiecz贸r, trzeba by艂o pod膮偶a膰 w poszukiwaniu oddzia艂u. Mjr 鈥濳otwicz鈥 przywita艂 mnie serdecznie przekaza艂 mi ustne polecenie dla 鈥濺agnera鈥. Chyba jeszcze tego samego dnia spotka艂am si臋 z 鈥濺agnerem鈥. Opowiedzia艂am o ostatnich wydarzeniach. 鈥濺agner鈥 po wys艂uchaniu powiedzia艂:鈥ㄢ Nie zostawimy tam 鈥濨artka鈥, zabierzemy go鈥”

Wojciech Stypu艂a – 偶o艂nierz鈥損oeta nie ca艂kiem gin膮艂!

Wojciech Stypu艂a urodzi艂 si臋 28 listopada 1904 roku, w Tarnawie Dolnej, pow. Wadowice. Ojciec J贸zef by艂 nauczycielem wiejskim. Matka Julia ze 艢wierczewskich, pochodzi艂a z Warszawy. Ojciec jej by艂 uczestnikiem Powstania Styczniowego, emigrantem w Pary偶u i dopiero po zmianie nazwiska wr贸ci艂 do Warszawy. Dziadek Bart艂omiej 艢wierczewski by艂 w Powstaniu Listopadowym. Wojtek uko艅czy艂 czteroklasow膮 szko艂臋 ludow膮 w Zembrzycach, gimnazjum鈥╳ Wadowicach i w 呕ywcu i tam egzamin dojrza艂o艣ci. 1924-1925 鈥 Szko艂a podchor膮偶ych Piechoty. 1.071925 przeniesiony do O.S.Mar.Woj i tam do 2,061927 鈥 bosmat podchor膮偶y. Po konflikcie z kap.Lewickim utrata tytu艂u podchor膮偶ego. Ostatecznie usuni臋ty ze szko艂y 24.11.27. Przeniesiony do 43 p.p. ze stopniem plutonowego i s艂u偶y w Kowlu przy komisji poborowej do 21.06.1928 i potem przeniesiony do rezerwy. Pr贸buje wr贸ci膰 na morze. 1930 p艂atna praktyka na S/S Niemen. A potem rejsy na tej jednostce ju偶 jako oficer nawigacyjny. W 1930 po miesi臋cznych 膰wiczeniach dostaje tytu艂 plutonowego podchor膮偶ego. 1932 kurs dziennikarski w Gdyni. Od 1933 roku instruktor 偶eglarski w Akademickim Zwi膮zku Morskim w Jastarni. Grudzie艅 1934 wyp艂ywa jachtem 鈥濫os鈥 do Afryki i do Stan贸w Zjednoczonych z Wies艂awem Ostoj膮-Wilczy艅skim i z bratem Janem. Jacht rozbija si臋 na ska艂ach Bornholmu. Za艂oga uratowana. Sierpie艅 1934 Pierwsze miejsce w regatach w Szwecji w barwach AZM. 膯wiczenia w 12 p.p. po kt贸rych bardzo dobra opinia w aktach. Od 1936 w Warszawie, dziennikarstwo, pisze do P艂omyka, P艂omyczka. Wyda艂 dwie miniaturowe ksi膮偶eczki dla dzieci u Arcta. W li艣cie do matki z lipca 1939 pisze o du偶ych planach ksi膮偶kowych w wydawnictwie Przeworskiego. W legendach rodzinnych opowiada si臋 o uprowadzeniu z Sopotu jakiego艣 wy偶szego oficera niemieckiego. O tym opowiada艂 jego brat Jan. Mo偶e to by膰 艣lad kontakt贸w Wojtka z 鈥瀌w贸jk膮鈥. Okres okupacji do 1943 nieznany. Cz臋艣ciowo i prze艣miewczo opisany przez Jana Marcina Szancera. Na pocz膮tku 43 pojawia si臋 u rodziny w Tarnawie. Opowiada siostrze o swoim pobycie w klasztorze w G贸rach 艢wi臋tokrzyskich /ukrywa艂 si臋/ . Od wiosny 1944 roku odnotowany we wspomnieniach 鈥濵arianny鈥 jako jej szef w Starcie III. Lipiec lub sierpie艅 1943 roku razem z por.J.艢wid膮鈥滾echem鈥 i por.Tadeuszem Brykczy艅skim 鈥濳ubusiem鈥 przerzucony na Nowogr贸dczyzn臋. Tam w sztabie Zgrupowania Nadnieme艅skiego pe艂ni funkcj臋 oficera BIP i do zada艅 specjalnych. Udokumentowane s膮 prowadzone przez niego dwukrotne rozmowy ze sztabem niemieckim w Lidzie, kt贸re prowadzi艂 w imieniu 鈥濴echa鈥. Prowadzi艂 te偶 rozmowy z dow贸dztwem sowieckim w rejonie Wilna w lipcu 1944 roku.

鈥濨artek鈥 zosta艂 zastrzelony 22 lipca 1944 roku. „Kotwicz鈥 poleg艂 w walce z sowietami pod Surkontami 21 sierpnia 1944 roku. „Ragner” poleg艂 w walce z sowietami 3 grudnia 1944 roku.

Wyprawa

Z powodu komplikacji zdrowotnych, z naszej wsp贸lnej wyprawy musia艂em z zrezygnowa膰.
Opublikowa艂em wtedy w Niezale偶nej Gazecie Obywatelskiej tekst „呕o艂nierz poeta nie ca艂kiem ginie”, kt贸rego tytu艂 okaza艂 si臋 w jakim艣 sensie proroczy, bo rok temu, miejsce poch贸wku wuja przyjaciela zosta艂o odnalezione.

Ekipa poszukuj膮ca z IPN dokona艂a ekshumacji szcz膮tk贸w odnalezionych w grobie na D艂ugiej Wyspie, zak膮tku schowanego w Puszczy Rudnickiej. Na po艂udniowym brzegu Wisinczy tu偶 przy po艂udniowym odp艂ywie jej z jez. Kiernowo.
http://kurie http://kurierwilenski.lt/2017/07/24/por-wojciech-stypula-bartek-ekshumowany-w-73-rocznice-smierci/
rwilenski.lt/2017/07/24/por-wojciech-stypula-bartek-ekshumowany-w-73-rocznice-smierci/

wojciech stypu艂awojciech stypu艂a wojciech stypu艂aW jej dzia艂aniach uczestniczy艂 m贸j przyjaciel. Jest przekonany, 偶e badania DNA potwierdz膮 to偶samo艣膰 odnalezionych w tym grobie doczesnych szcz膮tek Wojciecha Stypu艂y. Symboliczne jest te偶 w tej historii i to, 偶e odkrycia miejsca ostatniego spoczynku poety, 偶o艂nierza dokonano w rocznic臋 jego zamordowania przez sowiet贸w. Wojciech Bana艣 pragnie, aby jego wuj zosta艂 pochowany, obok swojego ojca na cmentarzu w Wadowicach.