Eulalia Kali艅ska – Wspomnienie

1851
poezja pielka

Eulalia Kali艅ska

Lala bo tak nazywali J膮 bliscy i przyjaciele, ca艂e swoje dojrza艂e 偶ycie po艣wi臋ci艂a piel臋gniarstwu, 艣redniemu szkolnictwu medycznemu, a przede wszystkim m艂odzie偶y i chorym. By艂a tytanem pracy i cieszy艂a si臋 autentycznym autorytetem w艣r贸d tych, z kt贸rymi i dla kt贸rych przysz艂o Jej by膰.

Urodzi艂a si臋 20.11.1941 r. w Sosnowcu z Marianny i Boles艂awa Otorowskich

Ju偶 w dzieci艅stwie ch臋tnie pomaga艂a ludziom s艂abym i chorym dlatego po zdaniu egzaminu maturalnego w LO im. Staszica podj臋艂a nauk臋 w dwuletniej Pa艅stwowej Szkole Piel臋gniarstwa w Zabrzu, kt贸r膮 sko艅czy艂a w 1962 r. Przez pierwsze pi臋膰 lat pracowa艂a w Garnirowanym Szpitalu Wojskowym w Gliwicach, po czym przenios艂a si臋 do nowo wybudowanego, obecnie mieszcz膮cego si臋 w Sosnowcu-Zag贸rzu.

Z obowi膮zk贸w wywi膮zywa艂a si臋 wzorowo zdobywaj膮c bardzo szybko powszechne uznanie. Dlatego w 1968 r. zosta艂a przeniesiona do pracy w charakterze nauczycielki zawodu w Liceum Medycznym Piel臋gniarstwa w Mys艂owicach. Ucz膮c m艂odzie偶 podnosi艂a w艂asne merytoryczne i metodyczne kwalifikacje ko艅cz膮c w 1979 r. Studium Nauczycielskie dla Szk贸艂 Medycznych we Wroc艂awiu, a w 1984 studia magisterskie na wydziale Piel臋gniarstwa w Akademii Medycznej w Lublinie

W pracy dydaktyczno 鈥 wychowawczej zawsze osi膮ga艂a doskona艂e wyniki, a Jej uczniowie prezentowali i nadal prezentuj膮 wysoki poziom fachowej wiedzy oraz osobistej kultury.

Za ca艂okszta艂t pracy wielokrotnie wyr贸偶niana presti偶owymi nagrodami i tytu艂ami, cho膰 鈥 jak sama m贸wi艂a, nie dla nagr贸d pracuje. Mi臋dzy innymi posiada艂a Honorow膮 Odznak臋 Polskiego Towarzystwa Piel臋gniarskiego za zas艂ugi dla rozwoju piel臋gniarstwa, Srebrn膮 odznak臋 zas艂u偶onemu w rozwoju wojew贸dztwa katowickiego, Z艂oty Kryz Zas艂ugi oraz Honorowy Tytu艂 Zas艂u偶onej Nauczycielki Zawodu.

W latach 1982-1987 by艂a dyrektorem szko艂y. W okresie tym intensywnie stara艂a si臋 o jej modernizacj臋 zapocz膮tkowan膮 przez poprzednik贸w.. Gdy okaza艂o si臋, 偶e w艂adze miejskie ostatecznie odst膮pi艂y od podj臋cia budowy nowego obiektu, sw膮 determinacj膮 i argumentacj膮 uzyska艂a zgod臋 na przeniesienie szko艂y do nowocze艣niejszego budynku w centrum miasta.

Ju偶 wtedy zacz臋艂a poupada膰 na zdrowiu, Ale w 1991 r. z powodu reorganizacji 艣redniego szkolnictwa medycznego wyrazi艂a zgod臋 na obj臋cie stanowiska kierownika szkolenia praktycznego, odpowiedzialnego za ca艂okszta艂t nauczania zawodu w aspekcie teorii i praktyki Funkcj臋 te pe艂ni艂a do 31.08.1995, czyli do przej艣cia na emerytur臋.

Bardzo kocha艂a to, co robi艂a, a szczeg贸lnie kocha艂a m艂odzie偶. Wielkim uczuciem darzy艂a swoich bliskich oraz jedyna c贸rk臋, kt贸ra jeszcze za Jej 偶ycia zosta艂a lekarzem stomatologiem. Kocha艂a tak偶e przyjaci贸艂 z lat szkolnych oraz ze wsp贸lnej pracy i studiowania. Mimo bardzo powa偶nej choroby nadal ub贸stwia艂a wywa偶ony humor, morskie pla偶e, dalekie i bliskie podr贸偶e, ksi膮zki, krzy偶贸wki鈥 Mia艂a doskona艂膮 pami臋膰 i szerokie horyzonty zainteresowania.

Z ko艅cem 1998 r. prawie ca艂kowicie opad艂a z si艂. Los okaza艂 si臋 nieub艂agany. Nie zamkn臋艂a si臋 jednak w sobie, cho膰 nie potrafi艂a pogodzi膰 si臋 z faktem dlaczego ju偶鈥 dlaczego tak鈥 dlaczego ja Zmar艂a 10 czerwca 1999 roku w Sosnowcu i zosta艂a pochowana w pobli偶u rodzic贸w.

Kilka razy do roku chodz臋 do Lali by sobie z Ni膮 troch臋 porozmawia膰. Los tak zrz膮dzi艂, 偶e pozna艂y艣my si臋 w pracy, w sosnowieckim szpitalu i niemal jednocze艣nie zacz臋艂y艣my pracowa膰 w mys艂owickim 鈥瀖edyku鈥, a ponadto od 1973 roku mieszka艂y艣my na jednej ulicy.

Bardzo J膮 lubi艂am i nigdy Jej nie zapomn臋

zostawi艂a艣 wielk膮 rozpacz, marze艅 ju偶 nie spe艂nisz
zostawi艂a艣 wielk膮 pustk臋, nikt jej nie wype艂ni
zostawi艂a艣 pi臋kna c贸rk臋, kt贸ra w 偶ycie wesz艂a
i po fachu Twoje siostry 鈥 pierwsza z nas odesz艂a艣.

by艂a艣 pe艂na ciep艂a, troski, perfekcyjna stale
tote偶 wszystkie Twoje czyny wyry艂y si臋 trwale
w naszych sercach wielkim smutkiem teraz przepe艂nionych
– osieroconych