Odej艣cie…

poezja pieni膮偶ek

Moim wnukom….

Gdy dzwon m贸j zabije ostatni
G艂os d藕wi臋cznym rozniesie si臋 echem
Odejd臋 w krain臋 nico艣ci
Z szcz臋艣liwym na twarzy u艣miechem.

呕egnajcie mi臋 w ciszy spokoju
Bez oznak wielkiego cierpienia
Sp艂aci艂em wszak d艂ugi pokuty
Ten ci臋偶ar mojego sumienia

Kochania me, ma艂e istoty
Niech ka偶de do do艂u kwiat rzuci
Niech wierz膮, 偶e kiedy艣, z daleka
Najdro偶szy ich 偶ycia powr贸ci鈥